Cooking & Art by Marion: γάμος

Νύφη & Γαμπρός από ζάχαρη / Wedding sugar cookies with sugarpaste !

..και άλλες γαμήλιες ιστορίες!

Οι μήνες αυτοί είναι κατάλληλοι για γάμους. Είτε γίνονται στην πόλη είτε σε νησιά.

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πιο περίπλοκοι. Πιο αγχωτικοί θα έλεγα.

Θυμάμαι παλιά, την δεκαετία ’80 ή ’90 όλα ήταν διαφορετικά.

Πιο απλά, πιο ανθρώπινα. Πιο προσγειωμένα θα έλεγα.

Εχω απίστευτες αναμνήσεις από γάμους όταν ήμουν μικρή. Αν εξαιρέσω το γεγονός πως σε όλους τους γάμους και από τα δυο σόγια, ήμουν σε όλους παρανυφάκι, μπορώ να πω πως έχω μια σχετική ‘’εμπειρία’’.

Η μόνη σταθερή αξία στους γάμους ήμουν εγώ. Είχα συμμετοχή σε όλους. Τώρα που το σκέφτομαι μόνο στους γάμους των γονιών μου δεν έγινα παρανυφάκι, που αν είχε προχωρήσει τότε η επιστήμη, μπορεί και να ήμουν. Μετά από ένα σημείο και μετά βέβαια – είχα μεγαλώσει και λίγο, είχα βαρεθεί κιόλας – το εγκατέλειψα το επάγγελμα.

Όπως είπα τα πράγματα γίνονταν με απλότητα και σεμνότητα θα έλεγα. Δίνονταν βάρος σε ουσιαστικά πράγματα κι όχι σε ανούσια.

Η ημερομηνία και η εκκλησία δεν κλείνονταν 1 ή 2 χρόνια πριν, όπως τώρα. Το αποφάσιζαν και πήγαιναν σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα λίγων μηνών (μπορεί και δύο ή το πολύ έξι μήνες νωρίτερα) και έκλειναν την εκκλησία.

Δεν τρέχανε να κανονίσουν δεξιώσεις, στολισμούς και τα σχετικά.

Δεν νοίκιαζαν ένα εξεζητημένο πανάκριβο αυτοκίνητο μόνο για εκείνη την βραδιά.

Το νυφικό αυτοκίνητο ήταν ότι υπήρχε σε καλή κατάσταση. Άντε το πολύ να το είχε προσφέρει ένα φίλος, ένας κουμπάρος που τύχαινε να είχε ένα κάπως καλύτερο αυτοκίνητο.

Τι ωραία! Χωρίς άγχος.

Ο στολισμός? Δεν δινόταν σε ένα πανάκριβο ανθοπωλείο που σου χρεώνει όλο τον στολισμό με ένα αστρονομικό ποσό που σκέφτεσαι μήπως μαζί με τα λουλούδια έχεις αγοράσει και τους τίτλους ιδιοκτησίας του οικοπέδου που φυτρώνουν τα λουλούδια στην μακρινή Αφρική, Αμερική, Αυστραλία, Ολλανδία… Και να ήταν έτσι θα ήταν και μια καλή επένδυση στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Θα σου έμενε και κάτι. Αλλά φευ… Όλος ο στολισμός μαζί και τα λεφτά που έχεις χρυσοπληρώσει πάνε χαμένα.

Το πολύ να πάρεις καμιά σύνθεση στο σπίτι, αν θα έχει γλυτώσει το τσουρομάδημα από την θεία Μαριγώ. ‘Η στην καλύτερη περίπτωση θα μαραθούν την επόμενη μέρα και θα κλαίς τα λεφτά.

Ο στολισμός του αυτοκινήτου επίσης διαφορετικός. Θυμάμαι πλέναμε το αυτοκίνητο κάτω από το σπίτι – οι μεγάλοι δηλαδή – εμείς τα παιδιά τσαλαβουτούσαμε στα νερά. Το κάνανε λαμπίκο, θείες, μαμάδες, όλοι μαζί.

Τα λουλούδια απλά και πάντα λευκά. Θυμάμαι την εικόνα ακόμα να διαβαίνω ανάμεσα από τους πάγκους της λαϊκής αγοράς λουλουδιών στον Προμπονά. Απίστευτη εικόνα.

Λουλούδια παντού. Όλα τα χρώματα, όλες οι μυρωδιές. Tα λουλούδια για τον στολισμό ήταν άσπρες ντάλιες και ενίοτε άσπρες γλαδιόλες.

Αχ πόσο μου αρέσουν οι γλαδιόλες. Τις θεωρώ ένα πολύ ντελικάτο και αρχοντικό λουλούδι, αν και παρεξηγημένο που το έχουν συνδυάσει με λιγότερο ευχάριστες τελετές. Πολύ κρίμα.

Νύφες & γαμπροί συνωστισμένοι!

Παίρναμε καλάθια γεμάτα με άσπρες ντάλιες. Το έχω στο μυαλό μου ακόμα σαν χιόνι μέσα στο καλάθι, μόνο που δεν έλιωνε ποτέ. Έτσι το έβλεπα τότε. Στολίζαμε το αυτοκίνητο, τις πόρτες, όλες τις πόρτες.

Πίσω η εταζέρα γέμιζε λουλούδια. Στο πίσω τζάμι ‘’γράφονταν’’ τα αρχικά των ονομάτων του ζευγαριού προσεκτικά με τα λουλούδια κολλημένα με ζελοτέϊπ (με ιδιαίτερη προσοχή για να μην φαίνεται το ζελοτέιπ). Και φυσικά να είναι και ίσια τα γράμματα.

Λευκή κορδέλα στόλιζε το μπορστινό μέρος του αυτοκινήτου δημιουργώντας ένα ‘’V’’. Μπορεί να ακούγεται λίγο ''κιτσ'' τώρα, αλλά πόσο πιο πολύ ''κιτσ'' να είναι από έναν στολισμό με πολυελαίους, στρωμένα χαλιά, χρυσά και ρολς-ρόϊς?

Μακάρι να θυμόμουν κόστος. Τελευταία είχα δει ένα κοστολόγιο για

στολισμό γάμου στα 4 – 5.000 €. Τόσα λεφτά πεταμένα.. Για φιγούρα.

Και γιατί τα λουλούδια να έρθουν απ’ έξω και να περάσουν από σαράντα κύματα? Δεν έχω δει σε ένα γάμο απλά λουλούδια που φυτρώνουν στην ελληνική γη.

Δεν έχω δει στολισμό με βουκαμβίλια. Τόσο καλοκαιρινή και τόσο ωραία. Στολισμός με κλαδιά ελιάς και αγριολούλουδα. Άνθη λεμονιάς. Τι πιο ωραία σε ένα γάμο τα ανεπανάληπτα άνθη λεμονιάς που τόσο ταιριάζουν.

Τίποτα δεν έχω δει από αυτά όλα αυτά τα χρόνια. Μόνο στημένους στολισμούς που στο τέλος όλοι μοιάζουν μεταξύ τους.

Το γλέντι – συγνώμη η δεξίωση – δεν γινόταν σε ένα κτήμα με χλιδή και στολισμούς και πισίνες.

Όχι ότι δεν μου αρέσουν όλα αυτά. Το αντίθετο. Μου αρέσουν πολύ και αν είχα την οικονομική άνεση τα ίδια θα έκανα και είμαι η πρώτη που θα πάει αν με καλέσουν και θα το ευχαριστηθώ κιόλας. Αλλά όταν έχεις την δυνατότητα και δεν θα σου λείψουν τα χρήματα την επόμενη μέρα, όλα καλά. Όταν όμως δεν έχεις την δυνατότητα και χρεώνεσαι για κάτι τέτοιο που είναι υπεράνω των δυνατοτήτων σου το θεωρώ τουλάχιστον τραγικό.

Το γλέντι του γάμου είχε δύο επιλογές:

Την γνωστή ταβέρνα της γειτονιάς, που όλα ήταν στην εντέλεια γιατί σε ήξεραν και τους ήξερες κι εσύ. Και ξέραμε ότι το φαγητό ήταν καλό και προσεγμένο, το κρασί επίσης. Η εξυπηρέτηση άψογη. Είχαμε και το μέσον μια και κάποιοι θείοι δούλευαν παλιά ως γκαρσόνια εκεί. Το γλέντι τρικούβερτο. Η μουσική από το κασετόφωνο, αλλά βάζαμε ότι μας άρεσε κι όχι ότι αρέσει σε κάποιον άσχετο ντι-τζέϊ που βάζει σε γάμο το τραγούδι ‘’ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα΄΄. Ήμαρτον.

Και δεν έφευγε κανείς νωρίς. Έμεναν όλοι μέχρι τέλους.

Μου έχει τύχει να βλέπω καλεσμένους να φεύγουν πριν σερβιριστεί καλά καλά το φαγητό και να αδειάζει ο χώρος πολύ νωρίς. Πολύ κρύο πράγμα. Και το θεωρώ μεγάλη αγένεια.

Η δεύτερη επιλογή ήταν το γλέντι στο σπίτι. Που ήταν και η επικρατέστερη. Απίστευτα τραπέζια στο σπίτι της γιαγιάς. Ενώνονταν τραπέζια αταίριαστα μεταξύ τους (ξύλινα, ροτόντες, φορμάϊκες) που όμως κάτω από τα λευκά καλά τραπεζομάντηλα δεν φαίνονταν τίποτα. Γίνονταν ένα ενιαίο τραπέζι. Τα σερβίτσια αταίριαστα γιατί μπορεί να ήταν από 3-4 διαφορετικά σετ, αλλά πάντα πορσελάνινα.

Και καλούσαν μόνο αυτούς που ήθελαν πραγματικά.

Το φαγητό και κρασί έρεε άφθονο. Το γλέντι τραβούσε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, που από όσο θυμάμαι πάντα κατέληγε με την επίσκεψη του ‘’100’’ για σύσταση. Κάποιος ’’καλός’’ γείτονας είχε ενοχληθεί και καλούσε την αστυνομία. Θυμάμαι τον παππού να έχει πιει μερικά ποτηράκια παραπάνω – κοινώς είχε μεθύσει – και να προτρέπει τα παιδιά του ‘’100’’ να πιουν καμιά μπυρίτσα. Εκείνα πάντα ευγενικά και χαμογελώντας στον παππού αρνούνταν και έλεγαν να χαμηλώσουμε λίγο τη μουσική.

Μόλις έφευγαν η μουσική φυσικά και δεν χαμήλωνε, μάλλον ανέβαινε η ένταση, ως σπάσιμο στον ‘’καλό’’ γείτονα..χιχι.

Αφορμή για όλες αυτές τις γαμήλιες παιδικές αναμνήσεις και διαπιστώσεις στάθηκε ένας πολιτικός γάμος. Της αδελφής μου.

Δεν είχα ξαναπάει σε πολιτικό γάμο. Αν και πολύ σύντομος εν τούτοις τα λόγια που λέγονται νομίζω είναι λόγια ουσίας.

Δεν ήμασταν πολλά άτομα. 12 άτομα. Έπρεπε να γίνει μιας και μια μικρούλα θα κάνει την εμφάνισή της αρχές Σεπτεμβρίου και έπρεπε να την τακτοποιήσουμε τυπικά.

Έτσι ήθελα να φτιάξω ένα γλυκό κέρασμα για το καλό. Επειδή δεν είχα άλλη επιλογή μιας και έκανε πολύ ζέστη και αυτά που είχα σκεφτεί να κάνω δεν θα άντεχαν τις υψηλές θερμοκρασίες, έκανα μπισκοτάκια νύφη & γαμπρό.

Μπήκαν σε σακουλάκια μαζί με κουφέτα κλασσικά με αμύγδαλο κι ένα μεγάλο με σοκολάτα, σε χρώμα μπλε για το μάτι.

Ήταν πρώτη φορά που τα έκανα, εννοώ την διακόσμηση τη νύφη & το γαμπρό με την ζαχαρόπαστα. Νομίζω βγήκαν αρκετά καλά.

Τα μπισκοτάκια είναι τα γνωστά μπισκότα βανίλιας, στολισμένα με ζαχαρόπαστα και διακοσμητική ζάχαρη (κας-κας). Πειραματίστηκα με διάφορα σχέδια στη νύφη. Ο γαμπρός δεν είχε και πολλές επιλογές, ως συνήθως.