Κολοκυθοκεφτέδες με ψωμί / Fried zucchini fritters with bread 


Υλικά 

4-5 κολοκύθια μικρά (προς μετρια) (τριμμένα στο χοντρό τρίφτη)
3 φέτες ψωμί μπαγιάτικο (χωρίς τις κόρες)
2-3 κουτ. σ. μαϊντανό
1 κρεμμύδι τριμμένο (ξερό)
1 ½ ποτήρι γάλα
1 αυγό
2-3 σκελίδες σκόρδο
Φρέσκο βασιλικό ή δυόσμο
 3-4 κουταλιές αλεύρι (& λίγο τριμμένο παξιμάδι αν χρειασθεί)
Αλάτι-πιπερι

* τριμμένο παξιμάδι λαδιού (ή φρυγανιά) για επικάλυψη


Εκτέλεση 

Βάζουμε το γάλα να σιγοβράσει για λίγο με το σκόρδο (δεν τα καθαρίζουμε, με τη φλούδα).
Ρίχνουμε το γάλα στο ψωμί να μουλιάσει. Τα σκόρδα τα πολτοποιούμε.

Τρίβουμε τα κολοκυθάκια και τα στύβουμε να φύγουν τα υγρά (αν έχουν).
Στύβουμε το ψωμί από το γάλα και το ρίχνουμε στα κολοκύθια.
Ρίχνουμε το τριμμένο κρεμμύδι, το σκόρδο, τον μαϊντανό, αλάτι-πιπέρι, το αυγό και τον βασιλικό (ή τον δυόσμο) ψιλοκομμένο.
Ζυμώνουμε καλά τα υλικά.


Ρίχνουμε το αλεύρι. Αν χρειαστεί παραπάνω αλεύρι ρίχνετε ή λιγο τριμμένο παξιμάδι. Να μην είναι νερουλό το μείγμα.

Ζεσταίνετε ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι (να μην κάψει πολύ) και ρίχνετε κουταλιές με το μείγμα.

update συνταγής (13/06/2020) *
* Αν θέλουμε καλύπτουμε τους κολοκυθοκεφτέδες με το τριμμένο παξιμάδι (ή φρυγανιά)


Βγάζετε τους κολοκυθοκεφτέδες σε απορροφητικό χαρτί.

Συνοδεύεται με δροσερό τυρί cottage ή γιαούρτι με σκόρδο και δύοσμο




Mικρά μυστικά: 

Το σκόρδο όταν βράζει στο γάλα γίνεται πιο ‘’ελαφρύ’’ από όταν μπει ωμό.

Συνήθως βάζουμε δυόσμο στους κολοκυθοκεφτέδες, εγώ όμως δεν είχα κι έκοψα φρέσκο βασιλικό από την γλάστρα μου και ήταν πολύ νόστιμοι.


* Up-date συνταγής (13/06/2020)

• Η επανεκτέλεση της συνταγής αυτή τη φορά ήταν ακόμα πιο ωραία.

• Εβαλα δυόσμο (αντί βασιλικού στην αρχική έκδοση)
• Οπως και πρόσθεσα και λίγο τριμμένο παξιμάδι μέσα στη ζύμη για να σταθεροποιηθεί λιγο το μείγμα.

• Τους κάλυψα με τριμμένο παξιμάδι λαδιού (τύπου Κυθήρων) και πήραν ενα πολύ ωραίο χρώμα, αλλα διευκόλυνε στο πλάσιμό τους, όπως επίσης πρόσθεσε και στη γεύση

• Παίρνουμε μια κουταλιά μεγάλη πλάθουμε με το χέρι μας σαν κεφτέδες και τους ρίχνουμε μέσα στο μαξιμάδι και τους καλύπτουμε. 
• Τους αφαιρούμε από την φρυγανιά, διορθώνουμε το σχήμα αν χρειάζεται και τηγανίζουμε.

• Οταν τους περνάμε από το παξιμάδι δεν κολλάνε στο χέρι μας.

• Οι ποσότητες των μυρωδικών είναι ανάλογα την προτίμηση του καθενός

Επίσης προχθές έκανα τους τηγανιτούς κεφτέδες καλαμποκιού της Μάγδας.

Είναι απλά φανταστικοί και μια πολύ ωραία ιδέα για ορεκτικό. Το καλαμπόκι μεταμορφώνεται με τρία υλικά.

Η μόνη αλλαγή που έκανα είναι που αντί για ανθρακούχο νερό – που δεν είχα - έβαλα σόδα. Μια δοκιμή θα σας πείσει.

Από πάνω στρώνουμε τις ροδέλες το κρεμμυδιού, τις πιπεριές και τις ντομάτες κομμένες κι αυτές σε ροδέλες. Ρίχνουμε αλάτι-πιπέρι, δεντρολίβανο.

Πολύ παιδεύτηκα να βάλω αυτή την ανάρτηση. Έσβηνα, έγραφα, ξαναέσβηνα.. την άφηνα για την επόμενη μέρα. Έτσι πέρασαν πολλές επόμενες μέρες.

Αλλιώς προγραμμάτιζα να αρχίσω τις αναρτήσεις μου μετά τις διακοπές (που τελικά δεν έγιναν την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου όπως υπολόγιζα & αυτό είναι το λιγότερο τελικά).
Θα ήταν πιο ευχάριστες, πιο γλυκές, πιο ροζ.

Άλλα προγραμματίζεις και άλλα γίνονται. Από εκεί που δεν το περιμένεις.
Ίσως να είναι κλισέ αλλά τελικά το γνωστό ότι όταν κάνεις σχέδια ο Θεός χαμογελάει, είναι απόλυτα σωστό.
Κλαις από χαρά και μέσα σε λίγες ώρες κλαις από λύπη. Πως μπορεί να γίνεται αυτό αλήθεια;
Περιμένεις με χαρά κάποια πράγματα, σχεδιάζεις αυτά που έχεις να κάνεις, ευχάριστα και πολύ γλυκά, με αγάπη & χαρά…

Αλλά λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο. Πολύ θα ήθελα να μάθω τελικά αυτόν τον ''ξενοδόχο’’. Ισως τότε να είχα την ευκαιρία να τον δωροδοκήσω να κάνει να στραβά μάτια κάποιες φορές.

Ποιος είναι όμως αυτός που κανονίζει για μας χωρίς εμάς; Η τύχη, η μοίρα, ο Θεός, η ατυχία, το πεπρωμένο ; Τί;
Και πως μοιράζονται οι χαρές και οι λύπες; Με ποια κριτήρια; Πάντως αξιοκρατικά δεν μοιράζονται, γιατί αν ήταν έτσι δεν θα έκανα αυτήν την ανάρτηση τώρα.

Γιατί κάποιοι ενώ έχουν βρει το δρόμο τους, μετά από αρκετές χαμένες διαδρομές, κάνουν όνειρα ανθρώπινα και περιμένουν μόνο χαρές τη δεδομένη στιγμή, έρχεται ένα χέρι και τα γκρεμίζει όλα;

Πολλά ‘’γιατί’’ και δεν έχω απάντηση σε κανένα ερώτημα.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για κάποιες καταστάσεις παρά μόνο να τις δεχτούμε. Δεν λένε ''και τα καλά δεχούμενα, και τα κακά δεχούμενα’’;
Έτσι κι εμείς, ανθρώπινα, ταπεινά τα δεχόμαστε. Όλα. Καλά & άσχημα.
Ίσως όλα να γίνονται για κάποιον λόγο, ίσως και όχι.

Έτσι οι χαρούμενες αναρτήσεις μπήκαν σε ένα αρχείο, βαθειά μέσα στον υπολογιστή να μην φαίνονται (γιατί πονάνε), με την ελπίδα να ξαναγίνουν ευχάριστες και να ξαναβγούν στην επιφάνεια…

Αν και ο δρόμος έχει συνέχεια και είναι επίπονος ακόμα (ιδιαίτερα για δυο ανθρώπους που αγαπώ), θα βρούμε τους ρυθμούς ξανά κι εγώ και το blog
Έτσι πρέπει…

…(θα ακολουθήσουν οι μαγειρικές αναρτήσεις σύντομα, μια και το blog λειτουργεί ως ψυχοθεραπεία να ξεφεύγει το μυαλό)